شمارهٔ ۱۲۸

در دلم سوزی عجب از عشق زیبا دلبریست

دوزخی در جانم از داغ بهشتی پیکریست

تا قرین آتش شوقت شدم پروانه‌وار

سوزم از اندیشه هر دم کاین منم یا دیگریست؟

چون نسوزم بی‌تو در بستان که در جانم ز غم

هر گلی داغی و هر داغی فروزان اخگریست

من که مشغولم به ذکر بادهٔ لعلت مدام

کی بود یادم که جایی سلسبیل و کوثریست

شوق دیدارت که شد در سینهٔ سوزان گره

آتشی گویا فروزان در دل خاکستریست

دفتر گل را که شست از گریه ابر نوبهار

هر ورق بر خون پاک دردمندان دفتریست

هر حباب از چشمهٔ چشم فغانی روز هجر

در هوای بادهٔ آن لعل، پرخون ساغریست