شمارهٔ ۳۹۶

بگرفتمش آن زلف پر از تاب به ترس

بوسیدمش آن لب چو عناب به ترس

بودم به گَهِ بوسه زدن بر لبِ او

مانندهٔ مرغی که خورد آب به ترس