شمارهٔ ۵٧۵

هفتاد سالگی که دو چندانت عمر باد

کردست رنجش ابن یمین را ز جان ملول

پیری مخواه ز آنکه ندیدم که سوی پیر

آید ز هیچ روی نسیم خوشی قبول

سودای پیر گشتن اگر میپزد جوان

باشد از آنسبب که ظلوم آمد و جهول