بخش ۱۶۱ - ناظر کازرونی علیه الرحمة

اسم شریفش میرزا عبدالحسین و در شیراز سکونت داشتند. علوم صوری و معنوی حاصل کرده بود و عمر شریف خود را به ریاضات و عبادات شرعیه مصروف می‌نمود. پیر طریقت و ارشاد وی جناب مولانا عبدالرحیم بن یوسف الدماوندی است که از اکابر علما و عرفا و ازمشایخ سلسلهٔ علّیهٔ نوربخشیه بوده و جناب میرزا از متأخّران این طایفه است. شیخ محمد اسماعیل بن شیخ عبدالغنی شیرازی ارادت به او داشته. رسالات نیکو دارد و این چند بیت تیمّناً و تبرّکاً از اونوشته شد:

من ندانستم از اول که چنین کاری هست

پایِ رفتن نه و بر دوش گران باری هست

٭٭٭

مفتی بهانه جوست پی قتل عاشقان

بهتر ز عشقِ ما به جمالت بهانه نیست

رباعی

صورت گر پرده‌ای که اندر نظر است

در گردش خامه‌اش صور معتبر است

منگر تو به صورت و به معنی بنگر

هر صورتِ آن معنی‌ای جلوه‌گر است

٭٭٭

یک چند چو ممسکان فشردم رهِ حلق

یک چند چو مفلسان زدم وصله به دلق

نگشود ز کاردل به این‌ها گرهی

بستم کمری تنگ پیِ خدمت خلق