بخش ۳۰ - امیر مازندرانی

از مجاذیب عاشقان و از قدمای صادق. اعراب وی را شیخ العجم نامند. دیوانش همه رباعی و رباعیاتش به لفظ پهلوی است. مزارش در دارالمرز مشهور و این رباعی از آن مغفور است:

رباعی

کُنْتُ کَنْزَنه کره ره من بوشائمه

خمیر کرده آب چهل صباحمه

واجُب الوجود عَلَّمَ الاسمائمه

ارزان مفروش دُرّ گرانبهائمه