ملمع

فایر با تظاهر، ریا، بیکارگی و تن پروری به شدت مخالف بوده و ریاکاران و تن پروران را سرزنش می کرده است.

گروهی از طلبه در «برد خون» که در زمان فایز دارالعلم کوچکی بوده فقط به درس خواندن و تن پروری و خورد و خواب می پرداخته اند و بدین بهانه از کار و کوشش سر باز می زده اند، این تنبلی و تن پروری و بی توجهی آنان به کار و کوشش نفرت و خشم فایز را که به زبان و صرف و نحو عربی هم تسلطی داشته نسبت به آنان برانگیخته و سبب می شود که این قطعه شعر ملمع را بسراید:

ایها الطلاب ناموا فی بیوت

-واسکنوا فی دار کم کالعنکبوت

فاذکروا اشعار باقر دائما

-لا تقولوا کان زید قائما

مدرسه باید که تن لاغر کند

جسم را افسرده، رخ اصفر کند

مدرسه کی زیبد این نابخردان

جای اینان است اصطبل خران