شمارهٔ ۲ - شاعران بینوا

شاعران بینوا خوانند شعرِ با نوا

وز نوای شعرشان، افزون نمی گردد نوا

طوطیانه گفت و نتوانند جز آموخته

عندلیبم من که هر ساعت دگر سازم نوا

اندر آن معنی که گوید بِدهَمِ انصاف سخن

پادشاهم بر سخن، جایز نباشد پادشا

باطلی گر حق کنم، عالم مرا گردد مقر

ور حقی باطل کنم، منکر نگردد کس مرا

گوهر ار در زیر پا آرم، کنم سنگ سیاه

خاک اگر در دست گیرم، سازم از وی کیمیا

گر هجا گویم، رمد از پیش من دیو سپید

ور غزل خوانم، مرا منقاد گردد اژدها

کس مرا نشناسد و بیگانه‌رویم نزد خلق

زآنکه در گیتی ز بی جنسی ندارم آشنا