خیام نیشابوری
از مجموعه: دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]
عمرت تا کی به خودپرستی گذرد
یا در پیِ نیستی و هستی گذرد
می خور که چُنین عمر که غم در پی اوست
آن بِهْ که به خواب یا به مستی گذرد