رباعی ۱۳۹

لب بر لب کوزه بردم از غایتِ آز

تا زو طلبم واسطهٔ عمرِ دراز

لب بر لب من نهاد و می‌گفت به راز:

«می خور که بدین جهان نمی‌آیی باز!»