رباعی ۱۲۵

در دایرهِٔ سپهرِ ناپیدا غور

مِی نوش به خوشدلی که دوْر است به جور

نوبت چو به دوْرِ تو رَسَد آه مکن

جامی‌ست که جمله را چشانند به دوْر