خیام نیشابوری
از مجموعه: هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴]
* در پای اجل چو من سرافکنده شوم
وز بیخِ امیدِ عمر برکنده شوم
زینهار! گِلَم به جز صراحی نکنید
باشد که ز بوی مِی دمی زنده شوم