رباعی شمارهٔ ۶۲

آگه نیم از عیش که شهد چه گلوست

راحت نشناسم که چه می، در چه سبوست

زخمی دارم که سینه گوید عشق است

وین دل به فدای او نمک خوردهٔ اوست