قطعهٔ شمارهٔ ۵۴

شهرتی یافته است می گویند

نعمت الله را خدا بخشید

ما از او غیر او نمی جستیم

آشنا دید و خویش را بخشید

دُردی درد دل بسی خوردیم

لاجرم این چنین دوا بخشید

ما چو فانی شدیم در ره عشق

جاودان منصب بقا بخشید

می میخانه را به ما پیمود

خوش نوائی به بینوا بخشید

سیدم چون شفیع خود کردم

نعمت الله را به ما بخشید