غزل شمارهٔ ۸۰۲

سلطان که بود گدای سید

عالم چو بود فدای سید

ما جام جهان نمای اوئیم

او جام جهان نمای سید

داریم هوا و خوش هوائی

آنگه چو هوا هوای سید

جائی که بقای اوست جاوید

باقی بود از بقای سید

تا نغمهٔ قول کن بر آمد

بگرفت جهان صدای سید

سید چو برای ماست دائم

مائیم از آن برای سید

چون نیست به غیر سید ما

غیری نبود به جای سید