غزل شمارهٔ ۷۳۵

ورد صاحبنظران فاتحهٔ روی تو باد

قل هوالله احد حرز دو ابروی تو باد

جاء نصرالله ای شاه چو بنمودی روی

آیة الکرسی تعویذ دو گیسوی تو باد

والضحی روی تو آمد سر زلفت و اللیل

آفرین بر سر زلف تو و ابروی تو باد

ترک و الشمس که بر جملهٔ افلاک شه است

آیت کنت تو را بازد و هندوی تو باد

فتح و یاسین و تبارک طرف آخر حشر

این چهار آیه حق بندد و بازوی تو باد

ان یکاد از نفس روح امین در شب و روز

دافع چشم بدان از رخ نیکوی تو باد

نعمت الله به دعا خوانده ز آناء اللیل

که دلش بستهٔ گیسو و رخش سوی تو باد