شمارهٔ ۳۴

کی نیک افتد تو را که بد می‌باشی؟

جان می‌دهی و خصمِ خرد می‌باشی

کاری‌ست دگر، تو را نخواهند گذاشت

تا بر سر روزگار خود می‌باشی