عطار نیشابوری
از مجموعه: باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن
گر همچو فلک سالک پیوسته شوی
آخر چو زمینِ پست بنشسته شوی
ای بس که دویدم من و عشقش میگفت:
آهسته تَرَک! که زود آهسته شوی