عطار نیشابوری
از مجموعه: باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
هم درد توام مایهٔ درمان بودست
هم شوق توام زندگی جان بودست
تعظیم تو در دلم فراوان بودست
اما سگِ نفسم نه بفرمان بودست