دوبیتی شمارهٔ ۱۲۴

دلی نازک بسان شیشه دیرم

اگر آهی کشم اندیشه دیرم

سرشکم گر بود خونین‌، عجب نیست

مو آن نخلم که در خون ریشه دیرم