رباعی شمارهٔ ۵۹۰

ای شمع دلم قامت سنجیدهٔ تو

وصل تو حیات این ستم‌دیدهٔ تو

چون آینه پر شد دلم از عکس رخت

سویت نگرم ولیک از دیدهٔ تو