رباعی شمارهٔ ۵۲۱

با گلرخ خویش گفتم: ای غنچه دهان

هر لحظه مپوش چهره چون عشوه دهان

زد خنده که: من به عکس خوبان جهان

در پرده عیان باشم و بی پرده نهان