رباعی شمارهٔ ۳۹۷

ای عهد تو عهد دوستان سرِ پُل

از مهر تو کین خیزد و از قهر تو ذُل

پر مشغله و میان تهی همچو دُهُل

ای یک شبه همچو شمع و یک روزه چو گُل