رباعی شمارهٔ ۳۹۲

در عشق تو ای نگار پر کینه و جنگ

گشتیم سرا پای جهان با دل تنگ

شد دست ز کار و ماند پا از رفتار

این بس که به سر زدیم و آن بس که به سنگ