رباعی شمارهٔ ۳۷۱

چون شب برسد ز صبح‌خیزان می‌باش

چون شام شود ز اشک‌ریزان می‌باش

آویز در آنکه ناگزیرست ترا

وز هرچه خلاف او گریزان می‌باش