رباعی شمارهٔ ۳۲۳

هر دُر که ز بحر اشکم افتد به کنار

در رشتهٔ جان خود کشم گوهروار

گیرم به کَفَش چو سُبحه در فرقت یار

یعنی که نمی‌زنم نفس جز به شمار