رباعی شمارهٔ ۱۱۳

غازی به ره شهادت اندر تک و پوست

غافل که شهید عشق فاضلتر ازوست

فردای قیامت این بدان کی ماند

کآن کشتهٔ دشمنست و این کشتهٔ دوست