رباعی شمارهٔ ۳۴۷

خاقانی اگر سرزدهٔ یار آیی

در سرزدگی مگر کُله‌دار آیی

میکوش که گم کردهٔ دلدار آیی

کز گمشدگی مگر پدیدار آیی