رباعی شمارهٔ ۲۱۳

دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینم

لاله همه زآن رخ چو وردت چینم

در بوسه لبت گزیده‌ام دردت کرد

درمان دلم تویی که دردت چینم