شمارهٔ ۶۵۵

دل سخت آن بی‌وفا را چه گویم

نگویم اگر سنگ خارا چه گویم

چه پرسی ز طوفان اشکم چه پرسی

چه گویم این ماجرا را چه گویم

به من آنچه کردی به دست حنایی

نگارا چه گویم نگارا چه گویم

تنش را که جان نزاکت توان گفت

کشد تنگ در بر قبا را چه گویم

اگر عمر خود گویمش می‌گریزد

بگویید آن بی‌وفا را چه گویم

شمیمی ز مویش غباری ز کویش

نیاورد باد صبا را چه گویم

ربود استخوان مرا از سگ او

منم بی‌عادت هما را چه گویم

به من خواستی حرفی از لطف گویی

تو را مانع آمد حیا را چه گویم

بگفتم روم از در آن جفا جو

مرا سد ره شد وفا را چه گویم

مرا پند بیهوده تا چند گفتن

من ای پندگویان شما را چه گویم

دل من چو خود مبتلای بتان شد

خدا را عزیزان خدا را چه گویم

چه‌ها کرد واقف به زخم دل من

من آن طرهٔ مشک‌سا را چه گویم