بخش ۱۷ - وطن

ای وطن! همواره ما را دلبری

مادری و خواهری و دادری

بر ترینی از همه سوی زمین

بهترینی از همه روی زمین

مادرم همواره رویت دیده است

عاقبت خاکت تنش پوشیده است

هر شکوفه‌ت چشم او بشمرده است

در بر تو زاده است و مرده است

جملهٔ اجداد ما را دیده‌ای

استخوانِ‌شان همه تو چیده‌ای

با تو ای خاک مقدس زیسته‌اند

پیش تو همه خنده هم بگریسته‌اند

مادرم مرده است و توئی مادرم

مادر بی مرگِ نیکو پیکرم

گرچه اولادت بخوری ای تراب

کم نباشد لیک چیزی از حساب

این وطن را ایزدا آباد کن!

جمله خلقش بر مراد و شاد کن

دشمنش بادا همیشه خاکسار

صاحبش همواره بادا کامگار

خرم و آباد بادا حال او

پر سعادت باد استقبال او