۱۰- آیات ۴۴ تا ۴۸
صفی علیشاه
از مجموعه: تفسیر منظوم قرآن کریم
أَلَمْ تَرَ إِلَی اَلَّذِینَ أُوتُوا نَصِیباً مِنَ اَلْکِتٰابِ یَشْتَرُونَ اَلضَّلاٰلَةَ وَ یُرِیدُونَ أَنْ تَضِلُّوا اَلسَّبِیلَ (۴۴) وَ اَللّٰهُ أَعْلَمُ بِأَعْدٰائِکُمْ وَ کَفیٰ بِاللّٰهِ وَلِیًّا وَ کَفیٰ بِاللّٰهِ نَصِیراً (۴۵) مِنَ اَلَّذِینَ هٰادُوا یُحَرِّفُونَ اَلْکَلِمَ عَنْ مَوٰاضِعِهِ وَ یَقُولُونَ سَمِعْنٰا وَ عَصَیْنٰا وَ اِسْمَعْ غَیْرَ مُسْمَعٍ وَ رٰاعِنٰا لَیًّا بِأَلْسِنَتِهِمْ وَ طَعْناً فِی اَلدِّینِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ قٰالُوا سَمِعْنٰا وَ أَطَعْنٰا وَ اِسْمَعْ وَ اُنْظُرْنٰا لَکٰانَ خَیْراً لَهُمْ وَ أَقْوَمَ وَ لٰکِنْ لَعَنَهُمُ اَللّٰهُ بِکُفْرِهِمْ فَلاٰ یُؤْمِنُونَ إِلاّٰ قَلِیلاً (۴۶) یٰا أَیُّهَا اَلَّذِینَ أُوتُوا اَلْکِتٰابَ آمِنُوا بِمٰا نَزَّلْنٰا مُصَدِّقاً لِمٰا مَعَکُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهاً فَنَرُدَّهٰا عَلیٰ أَدْبٰارِهٰا أَوْ نَلْعَنَهُمْ کَمٰا لَعَنّٰا أَصْحٰابَ اَلسَّبْتِ وَ کٰانَ أَمْرُ اَللّٰهِ مَفْعُولاً (۴۷) إِنَّ اَللّٰهَ لاٰ یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ وَ یَغْفِرُ مٰا دُونَ ذٰلِکَ لِمَنْ یَشٰاءُ وَ مَنْ یُشْرِکْ بِاللّٰهِ فَقَدِ اِفْتَریٰ إِثْماً عَظِیماً (۴۸)
آیا ننگرستی به آنان که داده شدند بهرۀ را از کتاب میخرند گمراهی را و میخواهند که گم کنید شما راه را (۴۴) و خدا داناتر است بدشمنان شما و بس است خدا یاور و بس است خدا یاریکننده (۴۵) از آنان که یهود شدند میگردانند سخن را از جاهایش و میگویند شنیدیم و نافرمانی کردیم و بشنو غیر شنونده و مهلت ده ما را پیچیدنی بزبانهاشان و طعنهزدنی در دین و اگر آنکه ایشان میگفتند که شنیدیم و فرمان بردیم بشنو و مهلت ده ما را هر آینه بود بهتر برای ایشان و راستتر و لیکن لعنت کرد ایشان را خدا بسبب کفرشان پس نمیگروند مگر اندکی (۴۶) ای آن کسانی که داده شدهاید کتاب را بگروید بآنچه فرو فرستادیم باورکننده هر آنچه را با شماست پس از آنکه محو گردانیم رویهایی را پس برگردانیم آنها را بر قفاهاشان یا لعنت کنیم ایشان را هم چنان که لعنت کردیم یاران شنبه را و باشد امر خدا کرده شده (۴۷) بدرستی که خدا نمیآمرزد که شرک آورده شود باو و میآمرزد آنچه فروتر آنست از برای هر که میخواهد و کسی که شرک آورد بخدا پس بحقیقت ارتکاب کرد گناهی بزرگ را (۴۸)
هیچ آیا دیدی آنان ای حبیب
کز کتاب است آن خسیسان را نصیب
گمرهی را میخرند از هر قبیل
هم شما را دور خواهند از سبیل
حق بر اعدای شما داناتر است
بر شما در دفع دشمن یاور است
دوستی را حق بس است از برتری
هم بود کافی ز بهر یاوری
زآن کسانی کز عناد و از ستم
می بگردانند از موضع کَلِم
از پیمبر می شنیدندی یهود
هر سخن تحریف می کردند زود
آمد این آیت که تحریف کلام
هست چون تحریف تورات از مقام
نعت احمد (ص) هر چه در تورات بود
منحرف کردند از وضعش یهود
همچنین تحریف قول مؤتمن
می کنند از میل و رأی خویشتن
شد سمِعنا و عصینَا قولشان
بود نافرمانی اندر حولشان
یعنی اقوال تو بشنیدیم هم
لیک فرمان کی بریم از بیش و کم
دم ز واسمع غَیرَ مسمع میزدند
طاعنان از راعِنَا لَیا بدند
یعنی آن را بشنو و باور مکن
زآنکه او را نیست مغزی در سخن
راعِنَا را بر دو وجه است احتمال
قصد ایشان بود طعن و احتیال
ظاهرش یعنی که در ما درنگر
لیک باطن بود مقصود دگر
بر زبانشان بود نرمی ها چنین
لیک بد مقصو د استهزاء به دین
ور که می گفتند بشنیدیم ما
هم مطیعیم آنچه گفتی از خدا
هم به جای راعِنَا اندر کلام
بود وانْظُرْنَا مر ایشان را تمام
بهر ایشان خیر و اقوم بود لیک
لعنت حق بودشان در کفر نیک
پس، از ایشان نگروند الاّ کمی
یک موحد هست بیش از عالمی
ای کسان که داده شد از حق کتاب
بر شما آرید ایمان بی عتاب
بر هر آنچه ما فرستادیم آن
بر رسول و بندة خود از بیان
وآن موافق هست با چیزی که بود
با شما یعنی که تورات ای یهود
قبل از آنکه رویتان را منطمس
ما کنیم اعنی که محو و منعکس
پس بگردانیم آن را بر قفا
زایل اعنی گردد استعدادها
یا کنیم آن فرقه را لعنت چنان
که به اهل سبت و اصحاب آمد آن
امر حق مفعول یعنی کائن است
گشت خواهد واقع آنچه کامن است
حق به غیر از شرک از هر کس که خواست
هر گناهی را ببخشد گر سزاست
وآنکه بگرفته است انبازی به او
بر گناهی بس بزرگ آورده رو
شرک اندر نزد اهل معرفت
ذنب نبود سوء ذات است و صفت
گفت زآن رو ذنب را بخشم تمام
لیک مشرک نیست مغفور از کلام
زآنکه آن شیئیت شیء است و بس
نی فعالی کآن شود زایل ز کس
هست ممکن جامه را کردن بدل
نی که تن یا شکل را اندر مثل
شرک انکار از وجود واجب است
نی ذنوبی کآن به رحمت جاذب است