۱۳۶- آیات ۲۶۲ تا ۲۶۳

اَلَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوٰالَهُمْ فِی سَبِیلِ اَللّٰهِ ثُمَّ لاٰ یُتْبِعُونَ مٰا أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لاٰ أَذیً لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لاٰ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لاٰ هُمْ یَحْزَنُونَ (۲۶۲) قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَیْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ یَتْبَعُهٰا أَذیً وَ اَللّٰهُ غَنِیٌّ حَلِیمٌ (۲۶۳)

آنان که انفاق می‌کنند مالهاشان را در راه خدا پس از پی نمی‌کنند آنچه را انفاق کردند منتی و نه آزاری مر ایشان راست مزدشان نزد پروردگارشان و نیست بیمی بر ایشان و نه ایشان اندوهناک می‌شوند (۲۶۲) گفتار خوب و آمرزش بهتر است از صدقه که در پی باشد آن را آزاری و خدا بی‌نیاز بردبار است (۲۶۳)

آن کسان کاموال خود را از ولا

میکنند انفاق در راه خدا

وز پی انفاق نفرستند هم

منّت و آزاری ار افزون و کم

اجرشان در نزد حق باشد فزون

گفت لاخوف و لَاهم یحزَنُون

قول نیک و مغفرت هست ار بجاش

بِه بود از صدقه های دلخراش

یعنی ار ظلمی کنند اندر سؤال

عفو ممدوح است نزد ذوالجلال

قول معروف و کلام خوش به وی

بِه ز بذلی کش بود هزلی ز پی

حق بود بس بی نیاز و بردبار

هر چه زو داری طمع با وی بیار

فقر و دولت خلق را باشد عرض

بهر او آن کن کز او خواهی عوض