۱۴۰- مولانا جلال الدین محمد دوانی

ارسطوی ثانی بلکه افلاطون یونانی است شرح تجرید و تفریدش از تعلیق حواشی اهل توصیف و تحقیق مستغنی، از بیان، و جلالت قدرش، از غایت اضائت اشراق انوار ذاتش از بسط و تطویل بی نیاز .

هر جا سمند فکرت راند ز راه حکمت

مانند در رکابش مشائیان راجل

نور ضمیرش آفاق روشن کند ز اشراق

ز آن رو نهند بر طاق اشراقیان هیاکل

منشأ و مولدش قصبه دوان و طبیعت دراکش در شعر و معما که مرتبه دون اوست بغایت روان، این قطعه در تاریخ فوت سلطان ابوسعید زاده ی طبع آن فیلسوف زمان است .

سلطان ابو سعید که در فر خسروی

چشم سپهر پیر چو او نوجوان ندید

الحق چگونه کشته نگشتی که گفته بود

تاریخ قتل « مقتل سلطان ابو سعید »

در سنه ثمان و تسعمایه بعالم جاودانی انتقال فرمودند و در دوان مدفون شدند . مدت عمرش بهفتاد رسید تاریخ ولادتش قره العین است، این رباعی از اوست :

خورشید کمال است نبی . ماه ولی

اسلام محمد است و ایمانست علی

گر بینتی بدین سخن می طلبی

بنگر که ز بینات اسماست جلی