شمارهٔ ۱۹۳

الهی گاهی بخود نگرم گویم که از من زارتر کیست، گاهی به تو نگرم گویم از من بزرگوارتر کیست بنده چون بهی خودنگرد بزبان تحقیر از کوفتگی و شکستگی خود گوید:

پر آب دو دیده و پرآتش جگرم

پر باد دو دستم و پر از خاک سرم

و چون به لطف الهی و فضل ربانی نگرد، بزبان شادی و نعمت آزادی گوید:

چه کند عرش که او غاشیه من بکشد

چون به دل غاشیه حکم و قضای تو کشم

بوی جان آیدم از لب چو حدیث تو کنم

شاخ عز رویدم از دل چو بلای تو کشم