شمارهٔ ۲۰۳

یکی مَستهْ چشْ دیمه امروزْ چونْ آسی

دندونْ صدفْ، دیمْ سرخه گلْ، قَدْ چه آسی

گتمهْ چه نومْ دارْنی، نَکنْ دْمیسی

گتهْ چلهْ‌وار نومْ دارمهْ، کیجای آقاسی

اَشون (دیشو) همه شو، دیدهْ منهْ نجواسی

دَکتمهْ غم‌خونه و بَویمهْ عاصی

امیر گنه: خیرونمهْ به خودشناسی

نَدومّهْ تو چه شه دُوستونْ ره نشنٰاسی