شمارهٔ ۱۷۶

امیر گنه: منْ تیرْ بَخردْ ته چشمُونه

زَخْمی ره دْخشْ وسّهْ تنه لبونه

لُو زمزمهْ، دَندونْ دُرّه ته دهُونه

ته دیمِ یکی خشْ ارْزنه دْجهُونه

به خَرجْ و خراجِ ملْکِ مازرُونه

هنْدِ باج و ایرون و دیگر تورونه

اندی شَرْ خورْ تاونهْ آسْمُونه

نه اِرْزه یکی گُوشه‌یِ ته چشُونه