شمارهٔ ۱۸

امیر گنه: مه یار به منه کش دوره

کی بو که خشْ هاده‌ام من ته دْ روره

چون قرصِ قَمرْ، ایزد بساته روره

یا چه بَیْضه‌یِ شمسهْ سراسرْ نُورُه

شب‌ها به عالمْ دلبر بتٰاوُس نوره

منوّرْ بکردْ دَشْت و صحرا و کوه ره