شمارهٔ ۲۸۲

تو شیرین‌تر اَز قندی، بلکه نواتی

پَری وَچوبی یا که آدمی زاتی؟

اونْ سرخهْ گِلْ اُو رهْ دیمْ شهْ دْ پاتی

مره عنبرینْاُو وَرْ رسوا بسٰاتی