شمارهٔ ۲۵۷

امیر گنه: مه غنچه‌ی نوویهاری

دَپیتهْ گِل دلهْ مشکِ تتاری

زنگی به گِلِ سَرْ کنّهْ دادهْ داری

نهْلْنه، ته وَرْ کنمْ بیقراری