شمارهٔ ۱۲۱

امیر گنه: تا مهرهْ‌ورزی آموتن

سی سال پیشتر مه تن تنه عشقْ سوتن

بسْ فتنوئه چاچی به دستْ، نوک اندوتن

الْکه منه سینه، نَشئهْ دوُتن