شمارهٔ ۶۱۳

چو گوی عرصة آفاق را به سر گشتیم

که تا چو چوگان از هر چه بود برگشتیم

به طول و عرض تمنّای ما جهان کم بود

امید خود به تو بستیم و مختصر گشتیم

به پای آه سحر چون دعای بی‌تأثیر

هزار بار به گردون شدیم و برگشتیم

به هر چه شست گشادند ما هدف بودیم

به هر که تیغ کشیدند ما سپر گشتیم

نزد غیوری ما حلقه بر دری فیّاض

اگر چه در همه آفاق در به در گشتیم