شمارهٔ ۲۲۰

می‌فزاید عشق من هر دم چو حسن کاملت

کم شود صبر از دلم هر روز چون رحم از دلت

کُشتة ناز ترا آرام نبود بعد مرگ

در قیامت مضطرب از خاک خیزد بسملت

گر دلت سنگست من هم آتشم، پردور نیست

از فسون عشق اگر جا کرده باشم در دلت

گر تغافل گوشة دامن کشد ناز ترا

قصد قتل عاشقان دارد نگاه غافلت

در میان رندی و زهد تو نتوان فرق کرد

خوش دگر فیّاض درهم رفته حق و باطلت