شمارهٔ ۲۷ - دو نرگس او

بسم ز نرگس سیراب و لاله خودروی

که نرگس بت من لاله درکشید بروی

سیاه و لعل چو لاله است نرگس بت من

سیه چو روز من از عشق و لعل چون رخ اوی

بآینه نگرید آن یگار و دید در انو

بنور نرگس سیراب و لاله خود روی

شد آن دو نرگس او فتنه بر دو عارض او

چو من بر آن صنم سرو قد مشکین موی

ز جوی نرگس بر لاله راند او بر جزع

چنانکه گشت هان لاله را و نرگس موی

ستاره نامی و مه عارضی و غالیه موی

مه و ستاره گرفت از تو نور و غالیه بوی

ستاره بارم خویش از غم آن

که تو بفالیه مه را بپوشی ای مه روی

منجمی را گفتم که هیچ نجم فلک

بود چو نجم کله دوز پیش من بر گوی

جوابداد که بر آستان حسن و جمال

یکیست نجم کله دوز و تو منجم اوی

منجم توام ای نجم آسمان جلال

همیشه از نظر وصل تو سعادت جوی

بچشم دل نظری کن بمن بین که مرا

ز چشم سر بدو رخ بر روان شدست دو جوی

بآب دیده چو من خویشتن همی شویم

تو دل ز مهر و وفای من ای دو دیده مشوی

بمن نویس یکی نامه پیش از آنکه رخت

ز خط مشگین چوگان بزد بسیمین گوی

بیاد رویه نخشب دو زلف بر رخ زن

که تا دهد همه را عبده گل خود روی

بپیش باد نه آن نامه تا بمن برسد

که هیچ خنک نیابی چو باد با تک و پوی

بکوی و صافی آن نامه را بزن عنوان

به پیش نامه تو با خواره بندم گوی