شمارهٔ ۲۲

زهی علاقه که با تار زلف یار ببستم

که از علاقه به زلفش بسی علاقه گسستم

به پیش خلق شدم متّهم به زهد و کرامت

قسم به باده که زاهد نیم خدای پرستم

زاهل میکده دارم امید آنکه پیاپی

دهند و باز ستانند، هی پیاله ز دستم

زیُمن همّت ساقی که داد از آن می باقی

زهر پیاله خمار دگر پیاله شکستم

ز شیخ و پیر مغان هر دو رو سفیدم از آنرو

که توبه یی ننمودم که توبه یی نشکستم

ببستی و بشکستی هزار عهد، ولی من

درست بر سر پیمان و عهد روز الستم

خیال چشم ترا، بسکه در نظر بگرفتم

چو چشم شوخ تو اکنون نه هوشیار و نه مستم

گرفتم آنکه نگیری مرا به هیچ گناهی

همین گناه مرا بس که با وجود تو هستم

به کنج میکده خوش می سرود دوش «وفایی»

جز اینکه باده پرستم زهر خیال برستم