بخش ۲۲ - رسیدن نامه ی فاطمه دختر امام ازمدینه و چگونگی آن هنگامه

به ناگه یکی مردتازی نژاد

ابر کوهه ی ناقه ای همچو باد

ز هامون بیامد به پیش سپاه

چنین گفت با لشگر کینه خواه

که ای قوم نوباره ی بوتراب

کدام است از این لشگر بی حساب

یکی گفت از آن لشگرنابکار

همان شه که در پهنه ی کارزار

غریبانه بر نیزه بنهاده سر

ز خونش شده روی این پهنه تر

بپوشیده جوشن به روشن بدن

بیفکنده بر روی جوشن کفن

دو رخساره وریش پرگرد و خاک

زره لخت لخت وبرش چاک چاک

همی یار خواهد تنی یار او

نگردد از این مردم کینه جو

حسین (ع) است سبط رسول (ص) حجاز

چو شه را پژوهنده دانست باز

بدانجا که او بود بشتافت زود

شتر را بخواباند و آمد فرود

برشاه دین رفت و کردش سلام

بدو پاسخ آورد فرخ امام

بگفتش: که ای مرد نام تو چیست؟

بدین دل شکسته سلام تو چیست؟

ندارم کسی را در این سرزمین

که از مهر خواند به من آفرین

بگفتا: نوند این امیر عرب

پدید آور روز از تیره شب

نیم من ازین مردم کینه خواه

نوندم زیثرب به نزدیک شاه

همان فاطمه دخت بیمار تو

که بیمار باشد ز تیمار تو

یکی نامه بنوشته با چشم تر

فرستاده با من ز بهر پدر

شهنشه گرفت آن گزین نامه را

همی بوسه زد جای آن خامه را

همی گفت: کای بینوا دخترم

که زد نامه ات برروان اخگرم

تو را تاب تب زار و رنجور کرد

فلک از کنار پدر دور کرد

تو اندر مدینه اسیر بلا

پدر مبتلا در صف کربلا

نبودی در این دشت پر داغ و درد

که با ما ببینی زمانه چه کرد؟

نبودی ببینی ز مرگ پسر

شبه گون چو شب روزگار پدر

نبودی ببینی که عباس من

چه سان شد جدا هر دو دستش زتن

ندیدی که قاسم حنا بردو دست

زخون سر از جور دشمن ببست

ندیدی که اصغر درآغوش باب

چه سان گشت از خون خود سیرآب

ندانم تو را تا چه آید به سر

چو یابی زمرگ عزیزان خبر

چو بودی دگر باره ای جان باب

زچهرت شدی دیده ام کامیاب

نهادی تو سر بر سر دوش من

گرفتی چو جان جا در آغوش من

چو لختی بدان نامه بگریست شاه

به پرده سرا آمد از رزمگاه

خروشید کای بانوان حزین

ایا اهل بیت رسول امین (ص)

به بار آمد از نو نهال غمم

بشد گرم هنگامه ی ماتمم

بیایید از خیمه بیرون همه

که آمد یکی نامه از فاطمه

بگفتار آن نامه دارید گوش

که از دل برد تاب و از مغز هوش

دویدند پوشیده رویان شاه

به نزدیک او جمله با اشک وآه

شهنشه مرآن نامه را کرد باز

بخواندش بر بانوان حجاز

چنین داشت عنوان که از این کنیز

که زار است و افکار و بیمار نیز

به شاه جهان سبط خیرالانام

بسی آفرین باد و افزون سلام

دگر بر برادرش عباس راد

که شه را دل از دیدن اوست شاد

ودیگر به اعمام و عم زآده گان

به هاشم نژادان و آزاده گان

و دیگر بدان عمه های گزین

همان دختران رسول امین

سپس خواهران نکونام من

غریبان دور ازدیار و وطن

توای باب چون سایه ات از سرم

جدا گشت شد رنج افزوم ترم

زهجرانتان روز من چو شب است

دلم داغدار و تنم پرتب است

نه یار و نه مونس نه فریاد رس

غریبی چو من در وطن دیده کس؟

نه یکتن که از من رساند سلام

به نزد توای سبط خیرالانام

نه پیکی که آرد برایم خبر

که برشه چه بگذشت در این سفر؟

تو از من رسان ای شه نیکنام

به اخوان نام آور من سلام

به ویژه برادرم اکبر (ع) که هیچ

نگیرد مش از دل من بسیج

ببوس ای سرافراز بر جای من

زاصغر (ع) رخ و موی و نای و دهن

بگو با سکینه (س) که دل شاد دار

مرا گاه شادی فرا یاد آر

خوشا خرما روزگار شما

که باشد پدر غمگسار شما

ازآن نامه هنگامه ای شد پدید

که چشمی چنان سوگواری ندید

برآمد ز خرد و بزرگ حرم

فغانی که شد دشمن از غم دژم

ز مژگان چنان خون دل ریختند

که آن خاک را با وی آمیختند

وزان پس بیامد سوی قتلگاه

دمی کرد بر آن شهیدان نگاه

برآورد از دل یکی آه سرد

به رخ از دو دیده روان اشک کرد

بگفتا: که ای راد سالار من

ابوالفضل میر علمدار من

ایا کشته فرزند ناشاد من

ایا نامور تازه داماد من

که بستید بیننده از این جهان

گذشتید از وی چو برق جهان

علم سوی لاهوت افراشتید

مرا بی مددکار بگذاشتید

ز یثرب زمین دخت بیمار من

همان ناز پرورده افگار من

شما را در این نامه یک یک به نام

نبشته درود و بداده سلام

بگفت این وافشاند از دیده آب

چو نشنید از آن نامداران جواب

دگر باره آهنگ پیگار کرد

برانگیخت اسب نیا را چو گرد