شمارهٔ ۴۰۷

گفتم به یکی کله که خاکش فرسود

چونی؟ که بدی؟ جفای چرخت چه نمود؟

گفتا چو تو بودم و چنین گشتم، زود

تو نیز نه بس دیر چو من خواهی بود