شمارهٔ ۱۹۰

چون دید که تن را به غمش تاب ورکی‌ست

شد دور که در دعوی عشق تو شکی‌ست

واکنو که چو مو گشته‌ام از عشق میانش

آمد که میان من و تو هر دو یَکی‌ست