شمارهٔ ۱۵۵

هیچ عاقل به خانه بندد نقش

تا ببندد گذار سیلابش

از خرابی بن نشاط چه غم

در شکن سقف و بر کن ابوابش

تا نیاید فرود بام سرای

بر نتابد بحجره مهتابش

قصه کوتاه کن که به باشد

اختصار سخن ز اطنابش

دولت شهریار باد دراز

که ملالت نیارد اسهابش