شمارهٔ ۱۰۵

دو چشم مست تو فرهنگ هوشیارانند

دو بند زلف تو زنجیر رستگارانند

مپوش چهره که از شرم روی و جلوه ی حسن

بهر طرف که خرامی نقاب دارانند

گدای گوشه نشینم چه لاف مهر زنم

بشهر شهره زعشق تو شهریارانند

چگونه منع توانم ترا ز الفت غیر

امید گاهی و هر سو امید وارانند

بدیده اشک و بلب جان بسینه دل بازای

ببین که بر سر راهت چه بی قرارانند

شب است و بخت من و یاد زلف او آنجا

سپیده سر نزند کاین سیاهکارانند

بخاک شوره چه میباری ای خجسته سحاب

چه کشتها ز تو در انتظار بارانند

چو پشت بر ره مقصود میروند چه باک

که من پیاده و این همرهان سوارانند

جهان و بخت شهنشه نشاط و خاک درش

خوش است مجلس و یاران بکام یارانند