شمارهٔ ۲۰۱

دلبر ماه پیکر خود را

دیدم اندر چمن که گل میچید

خار گل دست آن پریرخ را

کرد مجروح و او همی خندید

گفتمش خنده چیست با من گفت

گل به از خود نمی تواند دید